Nie myślę o tej małej, chińskiej dziewczynce, która umarła na ulicy, przejechana przez samochód. Tej, o której był news wypluty na głównej przez gazeta peel. Nawet mi przez głowę nie przeszło, że była w podobnym wieku, co moja mała córeczka. Nie wyobrażam sobie zadziornej miny, z którą oddaliła się od odbierającej ciuchy z pralni mamy. Rozgrzanego pod kurtką ciałka i miękkich włosów, pachnących w ten specyficzny sposób. Niemowlęciem.  Nie mam pojęcia o tym, jak wygląda chwiejny chód malucha w tym wieku. Jak mała rączka zaciska się podczas wspólnego spaceru na dłoni dorosłego.  Nie miałam odwagi, żeby odtworzyć ten film i dobrze. Nie wiem, jak wygląda małe ciałko miażdżone przez samochód. Nie widzę, jak się chwieje i upada. Nie wyobrażam sobie, jak kona mała dziewczynka podobna do mojej córeczki. Nie wiem, czy płacze, czy jest przytomna. Nie bulwersują mnie mijający ją obojętnie przechodnie. Dobrze, że nie mam pojęcia o żadnej z tych rzeczy. Mam tylko obsesyjną potrzebę przytulenia moich dzieci. Już.